ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΜΕΝΟ

Περιγραφή

Ζούμε μέσα στην ύπνωση της αθανασίας, ενώ καθόμαστε στην αγωνία της καρέκλας του βέβαιου θανάτου. Πάντα, όμως, ο Πόνος και ο Χρόνος μάς βρίσκουν και μας θυμίζουν επίμονα Κάτι που προσπαθούμε να ξεχάσουμε με κάθε τρόπο, και αυτό δεν είναι άλλο από τον Εαυτό μας [...] [...] Αλλά νιώθω πως από τότε που σε γνώρισα, σαν να έβαλες έναν σπόρο μέσα μου, έναν Σπόρο προστατευμένο με Φωτιά τον οποίο, ταυτόχρονα, συνοδεύουν ανελέητες δυνάμεις καταστροφής, για να μην βγει στο φως, να μην ανθίσει [...] [...] Ήξερε τι τον είχε τρομάξει πριν. Ήταν ο ίδιος! Τρόμαξε μπροστά στην πιθανότητα αναγνώρισης του εαυτού του. Της μικροπρεπούς αιτίας όλων των πράξεών του. Αυτό το κακόβουλο ον ήταν αυτός! Ναι, τώρα μπορούσε να το παραδεχθεί μπροστά στον Θεραπευτή και μπροστά στον Εαυτό του