ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΩΤΑΣ ΔΕΝ ΖΕΙ ΣΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Περιγραφή

«Σε μια άτσαλα φωτισμένη πλατεία […] πήρα την από-φαση. Ένα ζευγάρι γύρω στα πενήντα κάπνιζε σιωπηλά,ενόσω περίμεναν, υπέθεσα, να τους φέρουν τα ποτά τους.Τους πλησίασα και τους ζήτησα ένα τσιγάρο. […] Δε μουχαμογέλασαν ούτε όταν μου το έδωσαν, ούτε όταν έναςαπό τους δύο μού το άναψε μ’ έναν μπλε πλαστικό αναπ-τήρα που μόλις και μετά βίας είχε φλόγα. Εγώ, αντίθετα,τους χαμογέλασα και τους ευχαρίστησα από τα βάθη τηςκαρδιάς μου για τη γενναιοδωρία τους. Ήμουν σχεδόνέτοιμη. Εκεί, όρθια στη μέση της πλατείας, βλέποντας τονουρανό να έχει γίνει άξαφνα μαύρος, του τηλεφώνησα.Εφτά χρόνια είναι μια ολάκερη ζωή.»