45 ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕΤΡΑΩ

Περιγραφή

Υπάρχουν άνθρωποι που σε αντιμετωπίζουν σαν διαμέρισμα με προοπτική. Δεν έρχονται με εντολές. Έρχονται με βελτιώσεις. «Είσαι υπέροχη, αλλά…». Κι αυτό το «αλλά» είναι η πρώτη τρύπα στον τοίχο.Υπάρχουν λέξεις που λέγονται από συνήθεια. Το «Ελήφθη». Το «καλά είμαι, τρέχω». Το «δεν πειράζει» σε μια σαλάτα που δεν παρήγγειλες ποτέ.Υπάρχουν σπίτια όπου τα κρυστάλλινα ποτήρια περιμένουν σαράντα χρόνια μια περίσταση αρκετά σημαντική, για να βγουν από τη βιτρίνα. Και γυναίκες που κάνουν το ίδιο.Και υπάρχει μια στιγμή, στις δύο και δεκατέσσερις το πρωί, στο κρύο πλακάκι μιας κουζίνας στην Αθήνα, που μια γυναίκα στα σαράντα πέντε αρχίζει το μέτρημα.