ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΣΑΡΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΣΤΟ ΒΕΝΕΤΙΚΟ ΙΟΝΙΟ

Περιγραφή

Πώς διαρθρώνονταν οι σχέσεις εξουσίας σε μια ελληνοβενετική νησιωτική μικροκοινωνία στο μεταίχμιο του βενετικού και του οθωμανικού κόσμου και πώς αναδιαμορφώθηκαν με τη δυναμική ανάδυση του ρωσικού παράγοντα στην ανατολική Μεσόγειο; Το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα υπήρξε για τα Ιόνια νησιά περίοδος σημαντικών μετασχηματισμών, καθώς η ενίσχυση της παρεμβατικής πολιτικής της Βενετίας συνέπεσε με τις ανακατατάξεις που προκάλεσε ο α΄ ρωσοοθωμανικός πόλεμος (1768-1774). Όπως αναδεικνύεται από εκτεταμένη αρχειακή έρευνα, πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις διαδραμάτισε η ζακυνθινή αρχοντική οικογένεια Μακρή. Ο επικεφαλής της, κόντε Ιωάννης, βρισκόταν στο κέντρο ενός εκτεταμένου δικτύου συγγενών και εξαρτώμενων, με διασυνδέσεις στο βενετικό κράτος και στην οθωμανική Πελοπόννησο, και ασκούσε καθοριστική επιρροή στη δημόσια ζωή του νησιού. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1760, η «ανεξέλεγκτη» ισχύς του τον έθεσε στο στόχαστρο των βενετικών αρχών. Επρόκειτο για την περίοδο κατά την οποία η δράση Ρώσων πρακτόρων στον ελληνικό χώρο και οι προσδοκίες που καλλιεργούσε η «φιλορθόδοξη» πολιτική της Μεγάλης Αικατερίνης, με αποκορύφωμα την εξέγερση των Ορλωφικών, διαμόρφωναν νέους ορίζοντες στρατιωτικής και πολιτικής κινητοποίησης. Στο βιβλίο εξετάζεται η δράση της οικογένειας Μακρή, η δομή των δικτύων εξουσίας και εξάρτησης, οι σχέσεις βενετικής διοίκησης και υπηκόων. Παράλληλα, αναδεικνύεται η τσαρική επιρροή ως παράγοντας που αναδιαμόρφωσε τις πολιτικές προσδοκίες στο Ιόνιο λίγες δεκαετίες προτού τερματιστεί η βενετική κυριαρχία.