ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ

Περιγραφή

«Τώρα στέκονταν μπροστά στο προαύλιο. Ένα βαρύ σιδερένιο κιγκλίδωμα τους χώριζε από τους κατοίκους αυτού του άθλιου κτιρίου, θύματος μας παρανοϊκής κρατικής μηχανής. Το επισκεπτήριο είχε αρχίσει. Έδωσε το όνομα. Περίμεναν εξουθενωμένες στην «είσοδο της κόλασης» […] Η επίσκεψη ήταν σύντομη, όχι πάνω από ένα τέταρτο. Τα λόγια στεγνά, τα βλέμματα έντονα. Στον δρόμο της επιστροφής η Αλίκη δεν ήξερε τι να σκεφτεί. Το τότε, το μετά, το τώρα; Το κοριτσάκι που ήταν κάποτε το άφησε μαζί του για συντροφιά, να του κρατάει το χέρι, όπως παλιά, όταν ήταν παιδιά κι ερχόταν κοντά της για παρηγοριά με το σκισμένο γόνατο μετά το πέσιμο από το πατίνι».